Εξετάσεις, Α.Ε.Ι, Τ.Ε.Ι, και δεν συμαζεύεται!

Κάποια άλλη σκέψη μου που νομίζω πως πρέπει να ειπωθεί και νιώθω πως είναι η κατάλληλη στιγμή είναι γενικά το πως τα παιδιά τραβάνε μεγάλο ζόρι με το όλο σύστημα παιδείας, παραπαιδείας, εξετάσεων, επιλογών και πάει λέγοντας. Και όλα αυτά χωρίς αποτέλεσμα μερικές φορές. Άλλες πάλι διεκδικώντας σχολές όπου δεν θέλουν πραγματικά να ακολουθήσουν, με αποτέλεσμα να σπαταλήσουν τα καλύτερα τους χρόνια σε κάποιο ανώτερο ίδρυμα και τελειώνοντας να αναζητούν ακόμη τι είναι αυτό που τους αρέσει ώστε να ακολουθήσουν και σαν επάγγελμα.
Άλλοι πάλι ακολουθούν το όνειρο που δεν εκπλήρωσαν ποτέ οι γονείς τους. Πολύ λυπηρό κατ εμέ εφόσον από πάντα πίστευα πως ο καθένας πρέπει να έχει ένα όνειρο για να ακολουθήσει. Κάποιους στόχους κ.λ.π
Είμαι από τα παιδιά που έιχαν στόχο από μικρά (έτσι πιστεύω τουλάχιστον - άσχετο που δεν ολοκληρώθηκε ακόμη)
Από το γυμνάσιο ακόμη θυμάμαι πως ήμουν από τα λίγα παιδάκια που ήθελα να ακολουθήσω ένα φυσιολογικό επάγγελμα και να μην γίνω ποδοσφαιριστής, μπασκετμπολίστας, ηθοποιός, τραγουδιστής και όλα τα σχετικά. Ήθελα να γίνω ηλεκτρονικός και αργότερα κατάληξα σε τεχνικός ηλεκτρονικών υπολογιστών, δικτύων κ.λ.π.
Αλλά επειδή δεν είναι το θέμα μας να αναλύσω το στόχο μιας ολόκληρης ζωής αυτό που θέλω να πω είναι πως μου την δίνει ώρες ώρες που ρωτάς ένα παιδί της Γ λυκείου με τι θέλει να ασχοληθεί επαγγελματικά και σου απαντάει "ότι κάτσει". Εκτός από το πως ήμουν τόσο σίγουρος για αυτό που ήθελα να κάνω από μικρός και γιαυτό πήγα και στο τ.ε.ε (Τεχνικά Επαγγελματικά Εκπαιδευτήρια) στην ειδικότητα του ηλεκτρονικού, εμείς εκεί συμπληρώναμε πρώτα το μηχανογραφικό μας και έπειτα δίναμε εξετάσεις. Θα μου πεις αφού ήδη είχες επιλεξει μια ειδικότητα slow the eggs! σε κάποια παραπλήσια ειδικότητα του Τ.Ε.Ι θα μπορούσες και να περάσεις. Το πως τα παιδιά πηγαίνουν όμως σε σχολές οι οποίες δεν τους γεμίζουν πραγματικά και δεν αγαπούν το αντικείμενο σπουδών τους δείχνει έλλειψη στόχων πρώτον και κατα δεύτερον είναι φυσιολογικό να μην αποδίδει το ίδιο με κάποιο άλλο επάγγελμα το οποίο θα είχε επιλέξει ο ίδιος αργότερα.
Είναι γενικότερα η νοοτροπία μας τέτοια που δεν γουστάρει ο νέος να δουλέψει για 700 ευρώ (680 πλέον, με συγχωρείτε!) ή αν δουλέψει το κάνει από χόμπι, μιας και οι γονείς του είναι αυτοί που"τσοντάρουν" ακόμη και μετά τα χρόνια της φοιτητικής ζωής. Περνώντας σε ένα άλλο θέμα γρήγορα γρήγορα πιστεύω πως δεν υπάρχει ανεργία αλλά αεργία. Μία διαρκής απραξία από μεριά των νέων οι οποίοι είναι καλομαθημένοι και θέλουν όλοι και καλά δουλεία αλλά όχι και ότι να ναι! Δουλειά γραφείου παρακαλώ! Αυτό σπούδασε ο άνθρωπος, και δεν είναι με τίποτα διατεθιμένος να κουνήσει το μικρό του δαχτυλάκι για να βγάλει ένα μεροκάματο και να αφήσει να στάξει λίγος ιδρώτας στο κούτελο του μπας και φύγουν και οι τοξίνες.
Αρκετά σας κούρασα πρωί πρωί πηδώντας από το ένα θέμα στο άλλο. Ευχαριστώ που με διαβάσατε και περιμένω τα σχολιά σας.