πιστρέφω με 2 βίντεο τα οποία με έκαναν να σιγουρευτώ για τις θεωρίες που έβγαζε το μυαλό μου...
υγ: τα σχόλια έχουν απενεργοποιηθε προσωρινά για τα μη μέλη του ιστολογίου , και για να σχολιάσετε θα πρέπει να γίνετε μέλος.
Καλημέρα σε όλον τον καλό τον κόσμο....
Έκανα το λάθος και γω σαν παιδι να παρκαρω το αυτοκινητο μου στην Ολυμπιαδος χτες το βραδυ μιας και ...δεν σας ενδιαφερει ιδιατερα τι εκανα εκει :P
Το πρωι που σηκωθηκα να παω να παρω το αμαξακι μου σαν κυριος (αν και το ειχα το περιεργο συναισθημα απο την ωρα που ξυπνησα) αντικρυσα ενα ασπρο χαρτακι στον δεξι υαλοκαθαριστηρα .....
"πάλι ραβασάκι από καμιά θαυμάστρια..." σκεφτηκα.... :P
Λειπαν ομως και οι πινακιδες και αμεσως το μυαλο μου πηγε σε πρωην που ηθελε να με εκδικηθει! :P
Τελικά για να μην τα πολυλογω το ραβασακι έγραφε πάνω 80 ευρω. Αφαίρεση των πινακιδων για 20 μερες , και να τους παραδωσω και την αδεια κυκλοφοριας!
Το να πω οτι οι δημοτικοι αστυνομοι την εχουν δει ραμπο των δρομων, κλπ κλπ ...... και το πως η μονη δουλεια που κανουν ειναι να προσφερουν εσοδα στο δημο κοβοντας κλησεις σε συγκεκριμενα σημεια που αν δεν εισαι απο την γειτονια δεν γνωριζεις , και την πατας... θα ειναι πολυ κλασικο......και θα εχετε κουραστει διαβαζοντας σχετικα.... οποτε σας το μεταφερω με αυτο τον τροπο μπας και νιωσω και εγω ο ιδιος καλυτερα .
Αντε να δουμε ....
Καλημερες! καλη εβδομάδα και καλο μηνα!
Μόλις γύρισα σπίτι από τον οδοντίατρο....Ναι καλά καταλάβατε. Πονάααω αφόρητα....... Σήμερα ήταν η τέταρτη και τελευταία επίσκεψη στον οδοδοντολόγο ο οποίος ανέλαβε να με ξεκάνει, εχμμμ να μου κάνει την απονεύρωση ντε! Του σκασα και 250 ευρω, και αυριο πρέπει να πάρω και τον οδοντίατρο για να κλείσω ραντεβού για να μου το σφραγήσει κιόλας...οπότε φίλε αναγνώστη καταλαβαίνεις!
Θα μείνω εδώ να πονάω, βλέποντας καμια ταινεία, κάνοντας λίγο chat μπας και ηρεμήσει ο πόνος........ Πήρα βέβαια και ένα depon των 1000mg και αν δεν κάνει δουλειά έχω και άλλα ναρκωτικά έτοιμα στο πλάι μου, οπότε θα την παλέψω τη νύχτα!
Φιλιά από εμένα και τα λέμε σύντομα!
Γύρισα λοιπόν και εγώ χτες το απογευματάκι από την πανέμορφη Χαλκιδική....
Τι ? Που ήμουν ? Μα φυσικά στην πανέμορφη Ποτίδαια στην οποία ο κολλητός έχει και "μπιτσόμπαρο" !
Εγώ, ο κολλητός και ο Π. περάσαμε πολύ όμορφα, κάνοντας μπάνιο, λιώνοντας στις κσαπλώστρες, βάζαμε ένα χεράκι για να βοηθήσουμε και τον κολλητό ενδιάμεσα...
Καταρχάς εκεί πήγα την Κυριακή, κατά τις 11.... Φυσικά και είχα και παρατράγουδα! Εγώ χωρίς παρατράγουδα? (είναι δυνατών?) Φτάνωντας στην παραλία από άλλο δρόμο για να γλιτώσω λίγη κίνηση κατάφερα να βρω έναν χωματόδρομο του οποίου τα τελευταία 50 μέτρα ήταν άμμος.....με αποτέλεσμα φυσικά να κολλήσω.... Τηλέφωνο στον κολλητό.....
- Έλα..............κόλλησα......ναι....είμαι σε απόσταση χιλιομέτρου από το bar και το αυτοκίνητο δεν κουνιέται ...
- Θα έρθει ο Κ.
- ΟΚ.
Περνάνε 3 λεπτά και ο Κ. είναι ήδη εκεί.... (τρώω φυσικά και την απαραίτητη καζούρα...)
- Καλά βρε Μ. * πως τα κατάφερες?(οχι Μανώλη...καλά θυμάστε...Γιώργο με λένε...το Μ. αναφέρεται στο μαλάκας. )
- Ε είδες? Αν το έχεις δεν χρειάζεται ιδιαίτερη προσπάθεια!
- Θα έρθει αυτός που μας δίνει νερό με το τρακτέρ... Την ώρα που πήρες τηλ. τον Θ. έφευγε από εμάς...
- Τυχερός δηλαδή μέσα στην ατυχία μου...Κυριλέ πάντως....Δεν είχα ελπίδες πως θα έβγαινε διαφορετικά....
Στο 10λεπτό ήμουν και πάλι στους δρόμους, ελαφρά ρεζιλεμένος αλλά χαρούμενος που δεν μου χάλασε την διάθεση σαν περιστατικό.
Αργότερα την ίδια μέρα έφτασε εκεί και η Α. η οποία ήπιε καφέ μαζί μας και έφυγε για τον προορισμό της. (Μετά την παρακαλούσαμε να έρθει να κάνει ένα μπανάκι μαζί μας και αυτή μας έγραφε....)
Προχωράω στα πιο σημαντικά.... Το βράδυ βγήκαμε Καλλιθέα, αφού φάγαμε στα Ψακούδια τα καλαμάρια και τα χταπόδια μας.
Η Καλλιθέα ως γνωστόν έχει πολλά bar-club περίπου 1-2 χιλιόμετρα από το κέντρο.
Ένα από αυτά ειναι και το ***** που πήγαμε εμείς....Τι να λέμε τώρα... Club με τα όλα του....Για Κυριακή είχε αρκετό κόσμο....Τον κλασικό κόσμο.... Δεν θέλω να τους αναλύσω γιατί θα γίνω πολύ κακός...
Το μαγαζί επαναλαμβάνω είναι CLUB! Παίζει RnB, διάφορες επιτυχίες, πολλά μπιτ, και φυσικα ελληνικα καψουροτράγουδα γιατί ο Έλληνας όπου και αν πάει θέλει το τσιφτετέλι του. (Γι'αυτό δεν θα αποκτήσουμε ποτέ club σαν του εκσωτερικού.....)
Δείτε την φωτογραφία και θα καταλάβετε για τι κσεφτίλα μιλάω...
Club σου λέει μετά...να παίζει τα rnb και η λουλουδού να κυκλοφορεί ανάμεσα στα πλήθη προσπαθώντας να πουλήσει τα μισοσκοτωμένα λουλούδια.... Μου κακοφάνηκε όσο να πεις... Δεν θέλω να δυσφημίσω το μαγαζί γιατί κατά τα άλλα μια χαρά κόσμο μάζευε... Εγώ μάλλον είμαι ο περίεργος.
Δευτέρα - Τρίτη δεν θυμάμαι να σας πω λεπτομέρειες... Το πρόγραμμα είχε λιώσιμο στην κσαπλώστρα, καφέ, μετά μπύρα, μετά ποτό, μετά φαί , μετά πάλι μπύρα ή ποτό, μέχρι που ερχόταν το βράδυ και βγαίναμε να κάνουμε την βόλτα μας.
Έκανα φυσικά σούπερ ντούπερ ουάου μαύρισμα (αν και χρειάζομαι λίγο ακόμη). Πέρασα πολύ πολύ ήσυχα και όμορφα (όχι οτι τρελαίνομαι και για φασαρία) και θα επαναληφθει σύντομα!
Σας αφήνω προς το παρόν με μερικές (οτι ναναι) φωτογραφίες.
Λίγο πριν νυχτώσει τελείως...
Αργάαα το βράδυ στην παραλία....το τζινάκι είναι ότι πιο αποτελεσματικό υπάρχει για τα κουνούπια:P
Και λίγη αμμουδιά ....
*μαλάκας αρσενικό
Καλό μήνα σε όλους! μικρούς και μεγάλους, γυναίκες παιδιά!
Το έχω χάσει τελείως ...αυτό είναι γνωστό πλέον!
Χτες το βράδυ επέστρεψα από το σ/κ που ήμουν Αθήνα...
Το άγχος ήταν αναπόφεκτο μιας και πήγα για να μιλήσω με την εταιρία με την οποία πρόκειται να μπαρκάρω ώστε να φύγω για να καταφέρω να συμπληρώσω υπηρεσία και να πάρω και το πτυχίο μου. Μου λείπουν 44 ημέρες υπηρεσίας, που σημαίνει πως αν έφευγα αρχές Ιουλίου τελη αυγούστου θα ήμουν πίσω. Στη χειρότερη αρχές Σεπτέμβρη! Αλλά αυτό δεν μας συμφέρει γιατί τότε παίζει να χάσω την εκσεταστική στην οποία θέλω να περάσω και τα τελευταία μαθήματα για να πάρω το πτυχιάκι μου.
Στην Αθήνα έφτασα το Σάββατο το απόγευμα, στο φίλο Π. που με φιλοκσένησε, κάναμε και μια μικρή βόλτα και το πρωί επειδή είχε ρεπό γύρισε στη Θεσσαλονίκη....οπότε έπρεπε να πάω να μείνω κάπου αλλού! Εκεί να ευχαριστήσω μέσα από τα βάθη της καρδιάς μου την Ν. που με φιλοκσένησε, (χωρίς να με γνωρίζει καλά καλά), που με χαλάρωσε και με έκανε να νιώσω σαν το σπίτι μου και γενικά με βοήθησε κατά πολύ να αποβάλλω το άγχος για την ημέρα που ερχόταν. Τελικά Δευτέρα πρωί κατηφόρισα προς την εταιρεία, μου είπαν πως καλύτερα να περάσω και τα μαθήματα, να είναι και Σεπτέμβρης για να έχω και περισσότερο χρόνο χωρίς να πιέζομαι και θα με μπαρκάρουν τότες.... Από τη μία χαλάστηκα επειδή ήθελα να φύγω όσο πιο γρήγορα γίνονταν για να τελειώνει αυτή η ιστορία! Από την άλλη όμως δεν με χάλασε να κάνω και διακοπές. Έφυγε ένα τεράστιο βάρος από πάνω μου, πήρα το αυτοκινητάκι μου και γύρισα πίσω. Η διαδρομή βαρετή, χωρίς κίνηση ευτυχώς, αλλά θα ήταν καλύτερα αν είχα και μια γυναικεία κατα προτίμηση συντροφιά για να λέμε και καμιά μαλακία να περνάει η ώρα.
Κάποιες στιγμές νιώθεις πως ζεις έναν εφιάλτη και ο δρόμος αυτός δεν πρόκειται να τελειώσει ποτέ!
Συμπέρασμα:
Με λίγα λόγια σαν επίλογο, δεν με χάνετε (ευτυχώς ή δυστυχώς) τουλάχιστον για το καλοκαίρι. Η Αθήνα είναι ένα χάος και δεν παλεύεται με το αυτοκίνητο! Και η εν λόγω εταιρεία περιμένει να περάσω τα μαθήματα για να με "συμπληρώσει".
Ένα κείμενο το οποίο θέλω εδώ και καιρό να αναρτήσω (ελπίζω να μην πρόλαβα και πάλι την φίλη "γυάλινο δάκρυ"). Πρόκειται για ένα κείμενο το οποίο δεν έχω βρει κάποια copyrights και κυκλοφορεί γενικά σε διάφορα forums. Διαβάστε το γιατί απλά αξίζει. Αν είστε και στη γενιά που περιγράφει είστε πολύ τυχεροί. Προσωπικά με συγκίνησε πολύ και με άγγιξε...
H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε. Είμαστε μια γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας. Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε. Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή.
Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί. Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης». Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά. Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν φτιαγμένα από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες.
Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια. Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε «μακριά γαϊδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση. Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μάς βρει. Τότε δεν υπήρχαν κινητά. Σπάγαμε τα κόκκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους» Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα. Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος και μάθαμε να το ξεπερνάμε.
Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο. Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα. Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι.
Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε φίλους. Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε. Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα... μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία. Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα. Χάσαμε χιλιάδες μπάλλες ποδοσφαίρου. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση. Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν. Θεέ μου!
Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;
Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι. Τι φρίκη!
Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντιηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ. Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά. Ρίχναμε τα κορίτσια κυνηγώντας τα για να τους βάλουμε χέρι, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο chat room και γράφοντας ; ) : D : P
Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε. Δεν θα πρέπει να μάς παραξενεύει που τα σημερινά παιδιά είναι κακομαθημένα και χαζοχαρούμενα.
Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς»... συγχαρητήρια! Είχες την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί...
Όταν σου φταίει κάτι και δεν μπορείς να το κάνεις καλύτερα πρέπει να το φτύνεις και να το κάνεις χειρότερο?
